Co pozostało w pamięci ostrołęczan po staroście Kulikowskim, nazywanym w prasie międzywojennej „ojcem i opiekunem”?

Abstrakt

Tekst ukazuje osiągnięcia i dokonania starosty ostrołęckiego (1932-1938), Franciszka Kulikowskiego, który wcześniej był też starostą bielskim i kolneńskim. Nazywano go w prasie międzywojennej „ojcem i opiekunem”, bo traktował ludzi z wielkim szacunkiem, dbał o ich dobrostan, cenił szlachetność, sumienność i pracowitość, a nie znosił „intryg, kłamstw, plotek czy donosów”. Z powodu wolnomyślicielstwa, otwartości poglądów, w tym dobrego traktowania innowierców, np. Józefa Piłsudskiego czy gen. Józefa Bema, spotykał się też z pomówieniami, zwłaszcza w Bielsku Podlaskim, ale także w Ostrołęce, gdzie posądzono go o szpiegostwo na rzecz Niemiec, gdy kręcono film propagandowy. Nie da się wykluczyć, że oszczerstwa i intrygi mogły przyśpieszyć śmierć starosty, który zmarł w szpitalu w Białymstoku w wieku 49 lat. Wybór tej postaci jest nieprzypadkowy, ponieważ Julia Wojnar z d. Ruppel, babcia autorki, była sekretarką tegoż starosty, zatem mamy tu także spojrzenie na postacie z rodzin Rupplów, Wojnarów i Janickich, jako kontekst do lepszego nakreślenia sylwetki bohatera eseju. Ostrołęka za czasów starosty Kulikowskiego przeżyła okres prosperity społeczno-kulturalnej, „Przystań” była nazywana „Rivierą ostrołęcką”, Dom Kultury Kolejarza gościł wybitnych aktorów teatralnych w najlepszych sztukach. Miasto, gdzie było „miło, tanio i wesoło” odwiedzali liczni turyści. Ze składkowych pieniędzy starosta zakupił nawet szybowiec do ćwiczeń dla młodzieży! Starosta Kulikowski starał się podążać śladami starosty Jana Kosa, którego imieniem nazwano jedną z ulic, i wybitnych myślicieli oraz społeczników światowego formatu.